Ήταν (και είναι ακόμα) η εποχή των μελιτζάνων και τις κοιτάζαμε με θαυμασμό.

It was (still is) aubergines’ season, and we stared at them with admiration.

DI Aubergines Alonissos 2017


Athens as a theme park


Dimitra Ioannou

Despite the deterioration of public services and a general state of anxiety & malaise, Athens will co-host Documenta 14. Do I have to cheer up?

Do I have to feel grateful? Do I have to be in central Athens and feel the ‘festive atmosphere’ of the opening event?

Do I have to take my greek flag & follow the ‘horseback parade recreating Parthenon frieze scenes?’


Do I have to follow the 100-day horseback journey from Athens to Kassel, and feel european again?

Do I have to pay 5 euros & kiss the hands (or cheeks or lips) of the Documentarists at the inauguration party?

Do I have to photograph the 6.500 visitors expected in Athens during the openings so as to remember for ever these times of glory?

Who profits from that glory?

Can I profit too?

Can I be appointed director of the Athens Museum of Sun?

Can I apply for funding to the Ministry of Foreign Affairs?

Can I sell my sunny artefacts to the 6.500 expected visitors at very low prizes because cheap sun is the best?

Can I give a press conference with all my partners and members of the Athens Municipality gathered around a table turning our backs to the journalists?


Can I ignore the negative feedback and smile to the cameras and dress as a dandy and eat as a sparrow and dance as a wild animal?

Can I change role now?

Can I be a writer again?

Can I talk about my debts?

Do you recognise this position?

There are ‘irreducibly polymorphous acts’ of existence, the privileges, and domestication.
There are glitches, already; today, glitches; my supplement glitches, your recognition.
Are we vibrating by regions?
There is the sleeping country, the frozen country, the land of apathy, and juxtaposed peripheries.
There are oddly beautiful strands, strands of parallels, paradoxes, and found substitutes.
Are these, in the ground, you unfinished clauses canary emerald radiantly unrestricted?
So where are they?


«Τι θα μείνει όμως από τον Proust όταν σημάνει η ώρα του Ξανακερδισμένου Χρόνου; Ο Ξανακερδισμένος Χρόνος; Μα αυτός είναι αδιανόητος μέσα σε έναν Νέο Χρόνο!» – Νικόλας Κάλας, Εστίες Πυρκαγιάς.

Με αφορμή αυτόν τον Νέο Χρόνο έγραψα για τον Νέο Ενεστώτα, τον μεταβιβασμένο, μεταρρυθμιστικό ενεστώτα, τον διατηρητέο, διάτρητο, στο gif ποίημα «Κάθε ενεστώτας μέχρι ν’ αλλάξει ο χρόνος είναι μια λίστα με ερωτήσεις». Ο Νέος Ενεστώτας-Χρόνος μετατοπίζεται όσο μετατοπίζεται το σημείο απ’ όπου τον διαβάζεις, υλικό-ύλη-αντίδραση-μεταστοιχείωση-μίγμα, ή αλλιώς: θα επιτρέψεις στο κείμενο να γίνει κάτι άλλο;

Το ποίημα γράφτηκε με αφορμή τη συμμετοχή μου στην έκθεση «Σχετικά με τον Ν.Κάλας» που εγκαινιάστηκε την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2016 στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Τεχνικές ελλείψεις δεν επέτρεψαν την ομαλή προβολή του βίντεο.

Αυτό είναι το link:

ΚΑΘΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ from Dimitra Ioannou on Vimeo.