Α! ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΑ ΙΩΑΝΝΟΥ

«Γυναικοκτονία» ήταν η λέξη του Ιανουαρίου όπως ήταν η λέξη του τελευταίου μήνα ή της προηγούμενης χρονιάς και πολλών δεκαετιών πριν.

Αν το 2019 δεν είναι η χρονιά των φεμινισμών, η πιο φεμινιστική χρονιά των τελευταίων δεκαετιών, πιο φεμινιστική από τον τελευταίο μήνα ή την προηγούμενη χρονιά και πολλές δεκαετίες πριν, θα είναι μια καθυστέρηση και ένα ατόπημα.

Ω διεκδικώ, και … Ω αυτή δεν είναι η στιγμή να διεκδικήσω όπως θα διεκδικήσεις όπως διεκδίκησαν όλες όσες ήταν έμπρακτα φεμινίστριες στην πατριαρχική «μας» χώρα;

Και το πρώτο όνειρο της χρονιάς μου διηγούταν τις φεμινιστικές πρακτικές που θα πραγματοποιηθούν όχι μόνο στην Αθηναϊκή Ζώνη αλλά και πιο πέρα, στις φωλιές του μισογυνισμού που κρύβουν τα προάστιά της και η επαρχία, διαρρηγνύοντας τη «Γενική Κρίση» και συγκατάβαση και λήθη.

Έι!
Δεν ήταν πάντα η ώρα να χάσει η πατριαρχία τις πατρίδες της
ώστε οι πατέρες να μείνουν χωρίς αξίες κι εμείς χωρίς επιθήματα;
Ανάμεσα στην κόρη του Άτλαντα και την Ατλαντ-ίδα προτιμώ την Γαία.

Kαι πόσο γέλαγαν Ω! πόσο γέλαγαν Και πόσο καλά ξέρουμε να ονομάζουμε αυτό που δεν μας έχει δωθεί. Και πόσο καλά το ιστορικό μας σώμα φέρει το ίδιο αίμα όπως και άλλο αίμα
Ροζ
και Καταπράσινο και Σμαραγδί,
οπότε η αξία μας δεν είναι ανταλλακτική αξία,
γιατί μια αξία μπορεί να γκρεμιστεί στον κάτω κόσμο πολύ εύκολα,
χωρίς κανείς να το πολυσκεφτεί, χωρίς κανείς να μπορεί
να αποτρέψει αυτή τη καταστρεπτική μανία
που τον ωθεί (την σέρνει) να δει με τα μάτια του
το αίμα που δεν πίστευε πως υπήρχε μέσα της,
κάτω από τα μαλλιά της και κάτω από την ανυπακοή της,
κάτω από την ικανοποίησή της και κάτω από τα ενδύματά της,
οπότε το ιστορικό της σώμα γίνεται κτήμα όλων, ενώ είναι κτήμα της συνείδησής της,
η πραγματική κληρονομιά της.

Αυτή θα μπορούσε να είναι μια σύντμηση της «Ιστορίας των γυναικών στην Ευρώπη μεταξύ 1500-1800», αν δεν αναφερόμουν στο 2018 και το 2019 όπως καταπάτησαν την ιστορική μας μνήμη.

Έι!
εδώ
στην σκληρή πολιτική της μήτρας,
στην σκληρή πολιτική
των κάθετων οικοδομημάτων
και των κάθετων τιμωριών
και των κάθετων γεννήσεων
ενός παρόντος και ενός μέλλοντος
που εμποδίζουν τις θηλυκότητες
να δημιουργήσουν
και να δημιουργηθούν.

Αυτό επίσης ονομάζεται «ορισμένα δικαιώματα», «περιορισμένα δικαιώματα», ελλειπή.
Αυτό επίσης ονομάζεται ΖΩΗ ΜΑΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΑΝΤΑ.

«
ο μόνος τρόπος να προστατευθείς από
      αυτή την τετριμμένη ιστορία, αυτές τις κοινότοπες
καπιταλιστικές χειρονομίες είναι η διαστρωμάτωση της αφήγησης
      ενώ κατέρχεσαι ανάμεσα στα νεφελώδη στρώματα
που καλύπτουν την Ορλάντο, ροζ και εξοργισμένα.


» – Sandra Simonds, Orlando.

Το σώμα τους ανοίγει όπως τα σύννεφα ανοίγουν όπως οι αιώνες ανοίγουν όταν το τέλος διανέμεται προγραμματισμένο να κερδίσει.

Τώρα έχω τη συνείδηση Νεκρής Γλώσσας.
Η Νεκρή Γλώσσα είναι μια πολιτική ονομάτων.

«
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΙΣ ΤΑΥΤΟΠΟΙΕΙ, ΟΠΩΣ
ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΩΠΕΣ,
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΤΟΥΣ ΟΝΟΜΑ,
OSEA BALKIS SARA NICEA
lOLA CORA SABINA DANIELA
GALS WINTHA EDNA JOSEPHA

«

FLORA ZITA SAVA CORNELIA
DRAUPAIM JULIENNE ETMEL
CHLOË DESDEMONA RAPHAELA
IRIS VERA ARSINOË LISA
BRENDA ORPHISE HERODIAS
BERENICE SIGRID ANDOVERA

» – Monique Wittig, Les Guérillères.

Το ιστορικό σώμα της γυναικοκτονίας είναι ένας λάκκος που (ακόμα δεν) έχει βρεθεί.

Οι λάκκοι που περιέχουν τρίχες, εμμηνόρροια, πηχτό αίμα και κατακόκκινα χείλη, λαχανί σκιές στα βλέφαρα και εξάψεις ανοίχθηκαν από εκείνους που Λογοπλοκούν, Λογοκοπούν, Λογοκρίνουν και Λογοδικάζουν, αλλά οι εξάψεις, οι λαχανί σκιές στα βλέφαρα, τα κατακόκκινα χείλη και το πηχτό αίμα, η εμμηνόρροια και οι τρίχες γίνονται λίπασμα της γλώσσας.

ΕΪ! ΛΟΓΟ-ΚΛΟΠΗ!

Τώρα, ο Λόγος κατακερματίζεται και παραποιείται, συρρικνώνεται και παραγκωνίζεται.
Τώρα, η Γλώσσα απαλλάσσεται από τις καταβολές μου, τις αρρυθμίες μου, τις αποτυχίες και τους εφιάλτες.

«

Τώρα Λέω αυτή την Ιστορία με τον Τρόπο που την Λέω

» – Kathy Acker.

Και γράφουν κείμενα που δεν υπολογίζονται για κείμενα.
Και γράφουν κείμενα που δεν φαίνονται να γνωρίζουν λέξη.

O τίτλος αναφέρεται στο Γέλιο της Μέδουσας//Le rire de la Méduse της Hélène Cixous.

Advertisements

Published by Dimitra Ioannou

Dimitra Ioannou is a poet, photographer, and the editor of the journal A) GLIMPSE) OF). She is based in Athens.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: