Athens as a theme park


Dimitra Ioannou

Despite the deterioration of public services and a general state of anxiety & malaise, Athens will co-host Documenta 14. Do I have to cheer up?

Do I have to feel grateful? Do I have to be in central Athens and feel the ‘festive atmosphere’ of the opening event?

Do I have to take my greek flag & follow the ‘horseback parade recreating Parthenon frieze scenes?’


Do I have to follow the 100-day horseback journey from Athens to Kassel, and feel european again?

Do I have to pay 5 euros & kiss the hands (or cheeks or lips) of the Documentarists at the inauguration party?

Do I have to photograph the 6.500 visitors expected in Athens during the openings so as to remember for ever these times of glory?

Who profits from that glory?

Can I profit too?

Can I be appointed director of the Athens Museum of Sun?

Can I apply for funding to the Ministry of Foreign Affairs?

Can I sell my sunny artefacts to the 6.500 expected visitors at very low prizes because cheap sun is the best?

Can I give a press conference with all my partners and members of the Athens Municipality gathered around a table turning our backs to the journalists?


Can I ignore the negative feedback and smile to the cameras and dress as a dandy and eat as a sparrow and dance as a wild animal?

Can I change role now?

Can I be a writer again?

Can I talk about my debts?


Do you recognise this position?

There are ‘irreducibly polymorphous acts’ of existence, the privileges, and domestication.
There are glitches, already; today, glitches; my supplement glitches, your recognition.
Are we vibrating by regions?
There is the sleeping country, the frozen country, the land of apathy, and juxtaposed peripheries.
There are oddly beautiful strands, strands of parallels, paradoxes, and found substitutes.
Are these, in the ground, you unfinished clauses canary emerald radiantly unrestricted?
So where are they?


«Τι θα μείνει όμως από τον Proust όταν σημάνει η ώρα του Ξανακερδισμένου Χρόνου; Ο Ξανακερδισμένος Χρόνος; Μα αυτός είναι αδιανόητος μέσα σε έναν Νέο Χρόνο!» – Νικόλας Κάλας, Εστίες Πυρκαγιάς.

Με αφορμή αυτόν τον Νέο Χρόνο έγραψα για τον Νέο Ενεστώτα, τον μεταβιβασμένο, μεταρρυθμιστικό ενεστώτα, τον διατηρητέο, διάτρητο, στο gif ποίημα «Κάθε ενεστώτας μέχρι ν’ αλλάξει ο χρόνος είναι μια λίστα με ερωτήσεις». Ο Νέος Ενεστώτας-Χρόνος μετατοπίζεται όσο μετατοπίζεται το σημείο απ’ όπου τον διαβάζεις, υλικό-ύλη-αντίδραση-μεταστοιχείωση-μίγμα, ή αλλιώς: θα επιτρέψεις στο κείμενο να γίνει κάτι άλλο;

Το ποίημα γράφτηκε με αφορμή τη συμμετοχή μου στην έκθεση «Σχετικά με τον Ν.Κάλας» που εγκαινιάστηκε την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2016 στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Τεχνικές ελλείψεις δεν επέτρεψαν την ομαλή προβολή του βίντεο.

Αυτό είναι το link:

ΚΑΘΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ from Dimitra Ioannou on Vimeo.

Notes on Public Programs & Exercises of Freedom

The Parliament of Bodies was all about different forms of resistance.

Funding support for the Parliament of Bodies was also provided by the Federal Culture Foundation and the Foreign Office.

The art with the best political body welcomed the public.

The public with the distorted political body was eager to learn everything about funding, but the Parliament of Bodies was definitely a space of affect.

The rhetoric of the Parliament of Bodies suggested that we drift in history and learn about Freedom as Market Value, Freedom as Practice of Resistance, Memory Under Construction, Dystopic Geometries, Soundscapes of Detention …

The public witnessed how contemporary institutional art embraced the political archive so as to produce the Common Heart.

The Common Heart dressed with anti-establishment clothes, sat on meta-democratic fake cement rocks, learned ancient greek words, took out Diogene’s lamp, and searched for “an honest language.”

Let’s use “honest language,” the right political terms that make institutions look politically correct, and so very philanthropic & ethical, so very proud of themselves.

Let’s have institutional visions of opposing regimes.

Let’s be political.

Tears in the Fence 64

Happy to be part of Tears in the Fence 46 with the poem Neo/Colonies.

Tears in the Fence

Tears in the Fence 64 edited by David Caddy is now available from and features poetry, fiction, prose poetry and translations from Jeremy Reed, Jim Burns, John Welch, John Freeman, Sally Dutton, Chris Hall, Michael Henry, Beth Davyson, Kinga Tóth, Paul Kareem Tayyar, D. I., Lydia Unsworth, David Pollard, Mike Duggan, Jeff Hilson, Sheila Mannix, I.S. Rowley, Richard Foreman, Jay Ramsay, Alison Winch, Andrew Taylor, Alan Baker, Sophie Herxheimer, L. Kiew, Ric Hool, S.J. Litherland, Rachael Clyne, Andrew Shelley, Tom Cowin, Morag Kiziewicz, Matt Bryden, Jessica Mookherjee, John Phillips, Ian Brinton & Michael Grant trans. Mallarmé, Terence J. Dooley trans. Mario Martin Giljó, Greg Bachar, Jennifer K. Dick, Matthew Carbery, Mark Goodwin, Aidan Semmens, Peter Dent, Sarah Cave, Julie Irigaray and Maria Isokova Bennett.
The critical section features John Freeman on Jim Burns: Poet as Witness, Andrew Henon on Timeless Man: Sven Berlin, Mary Woodward on Rosemary Tonks…

View original post 103 more words



Τι είναι αποικία σήμερα; Μια πόλη-κράτος με ιστορία; Μια πόλη-δικτατορία σε σύγκριση με άλλες πόλεις-δικτατορίες; Μια πόλη-διαδήλωση σε σύγκριση με άλλες πόλεις-διαδηλώσεις;

Οι μάζικες διαδηλώσεις έχουν ανθρωπολογικό ενδιαφέρον, εικαστικό ενδιαφέρον ή θεαματικό ενδιαφέρον; Οι δικτατορίες εκθέτουν θεματικές, αρχιτεκτονικές, σώματα; Οι μαζικές διαδηλώσεις και οι δικτατορίες μαζί έχουν αντι-ιμπεριαλιστικό ενδιαφέρον;

Τι είδους θεσμοί ανακηρύσσουν την Ημέρα Περιπάτου σε Τόπους Ελευθερίας και Βασανισμού; Οι Τόποι Ελευθερίας και Βασανισμού είναι φωτογενείς, συστημικά ορθοί ή μνημονιακοί; Οι Τόποι Ελευθερίας και Βασανισμού είναι κατάλληλα διαμορφωμένοι για περίπατο;

Τι είναι αποικία σήμερα; Μια πόλη-πτώμα που παρέχει υπηρεσίες στους αποικιοκράτες της; Μια πόλη-πτώμα που αποσυντίθεται κι όσο αποσυντίθεται τόσο πιο πολύ αναδεύει την Κολόνια της Σήψης; Η σήψη αυτή είναι το ίδιο εξωτική στα άγρια μέρη της Δύσης, τα άγρια μέρη του Νότου, τα άγρια μέρη της Ανατολής; Η Κολόνια της Σήψης δεν εισάγεται στον Βορρά;

Η ρυπαρότητα δεν είναι εξαγώγιμο προϊόν; Πόσα έσοδα προέρχονται από τις εξαγωγές ταριχευμένων μελών της πόλης-κράτους; Ή οι ταριχευτές εργάζονται για τη Δόξα; Η Δόξα τρέφει τους αποίκους; Πόσες/οι άποικοι τρέφονται από τη Δόξα; Η Δόξα είναι κατοχυρωμένη; Η πόλη-κράτος γνωρίζει ημέρες δόξας;

Τι είναι αποικία σήμερα; Μια πόλη-κράτος σε πάγωμα; Μια πόλη-κράτος που ερωτεύτηκε τους αποικιοκράτες της; Μια πόλη-κράτος που επινοεί τους διαλόγους του μαγικού ύπνου της; Μια πόλη-κράτος που ονειρεύεται τη δόξα της; Οι πόλεις-κράτοι είναι περαστικές;

Τι έχουν να πουν οι πόλεις-κράτη πριν καταλήξουν; Ηχογραφούνται οι μαρτυρίες τους; Ποιές ιστορικοποιούνται, ποιές φτιάχνουν μετα-ιστορίες, ποιές λογοκρίνονται; Οι άποικοι αυτολογοκρίνονται; Η αυτολογοκρισία είναι εθιστική; Αν αυτολογοκριθείς αμοίβεσαι για το έργο σου; Αν δεν αυτολογοκριθείς δεν αμοίβεσαι για το έργο σου;

Η μεταθανάτια ψιμυθίωση μιας πόλης-κράτους συνοδεύεται από τιμητικούς τίτλους; Οι τιμητικοί τίτλοι εμπλουτίζουν τα αποικιοκρατούμενα βιογραφικά; Τα αποικιοκρατούμενα βιογραφικά δεν θα διαβαστούν από τους άλλους αποικιοκράτες;

Τι είναι οι αποικιοκράτες; Ωραίοι Άνθρωποι; Διάσημοι Άνθρωποι; Υπεράνθρωποι; Άνθρωποι που συνεργάζονται με άλλους ανθρώπους στα μνημεία; Άνθρωποι που κάνουν περίπατο τυλιγμένοι στην Κολόνια της Σήψης; Ή η μυρωδιά έρχεται από αλλού;

Create a free website or blog at

Up ↑

%d bloggers like this: